Historie powrotu
do sprawności

Agnieszka mówi, że najtrudniejsze w chorobie nie zawsze jest to, co widać na badaniach. Najtrudniejsze bywa poczucie, że własne ciało nagle przestaje być oczywiste. Że trzeba je od nowa poznać, od nowa zrozumieć, a czasem - od nowa przekonać do ruchu.

Wszystko zaczęło się od kręgosłupa. Wypadnięty dysk w odcinku piersiowym ucisnął rdzeń kręgowy i szybko stało się jasne, że bez operacji się nie obejdzie. Pierwszy zabieg nie przyniósł poprawy, a pojawiły się ciężkie powikłania neurologiczne. Agnieszka została z bardzo głębokim ograniczeniem czucia i kontroli nad dolną częścią ciała oraz z ogromnym napięciem mięśniowym.

Przez długi czas słyszała, że trzeba poczekać - że brak czucia może wynikać z obrzęku i że organizm potrzebuje czasu. Dopiero kolejne badania i konsultacje pokazały, że ucisk rdzenia nadal jest realnym problemem i wymaga ponownej, bardzo precyzyjnej interwencji.

Agnieszka przeszła reoperację w specjalistycznym ośrodku. Zabieg był trudny technicznie, ale jego sens był prosty: odblokować to, co można jeszcze odblokować, i dać układowi nerwowemu szansę na regenerację. Po operacji zaczęła się codzienna, wymagająca rehabilitacja - żmudna, powtarzalna, z małymi krokami naprzód.

W trakcie rehabilitacji Agnieszka szukała sposobów, które mogą wspomóc regenerację i poprawić komfort funkcjonowania. Tak pojawiła się tlenoterapia hiperbaryczna (HBOT). Fundacja Baromedical wsparła Agnieszkę, finansując 65 sesji w komorze.

Fundacja nie zastępuje lekarzy, operacji ani rehabilitantów. Pomaga w dostępie do terapii wspomagających i edukuje, jak korzystać z nich mądrze i bezpiecznie - jako elementu większego planu powrotu do sprawności.

Po serii sesji zaczęło wracać czucie powierzchowne - ważny sygnał dla osoby po uszkodzeniu układu nerwowego. Agnieszka mówiła też o uczuciu odblokowania, większej energii, lepszym samopoczuciu i większej gotowości do intensywnej pracy na rehabilitacji.

Kolejna zmiana dotyczyła napięcia i bólu. Nogi, wcześniej opisywane jako ciężkie i spięte, po sesjach bywały bardziej podatne na pracę. Dzięki temu ruch stawał się lżejszy, a codzienna rehabilitacja - skuteczniejsza.

Agnieszka nadal mierzy się ze skutkami wcześniejszych powikłań, ale ma w sobie więcej sprawczości. Wie, co jej służy, jak pracować z ciałem i widzi, że wysiłek nie idzie w próżnię.

Jej historia pokazuje, że poprawa zdrowia po poważnym uszkodzeniu układu nerwowego składa się z wielu elementów: dobrej diagnostyki, operacji, rehabilitacji i wsparcia, które pomaga wytrwać w długim procesie bez obietnic na skróty.

Jesienią 2022 roku życie Sebastiana, katechety i ojca, zmieniło się w jednej chwili. Po przebudzeniu zauważył w lewym oku trzy ciemne punkty. Początkowo wyglądały niegroźnie, ale szybko wyszło na jaw, że to coś więcej niż chwilowe zaburzenie widzenia.

Zaczęły się tygodnie niepewności i szukania odpowiedzi. Pojawiały się różne diagnozy: mikroudar, neuropatia, aż w końcu podejrzenie rzadkiego, genetycznego zespołu Lebera. Każda kolejna konsultacja przynosiła więcej pytań niż spokoju.

Przez miesiące jeździł od gabinetu do gabinetu, próbując zrozumieć, co się dzieje. Objawy nie tylko nie ustępowały - narastały. Pod koniec kwietnia 2023 roku pogorszenie objęło również drugie oko. Z dnia na dzień wszystko stało się mniej czytelne, bardziej urwane, jakby świat zaczął się składać z fragmentów.

Najtrudniejsze było to, że nie chodziło tylko o ostrość widzenia. Doszedł silny, uporczywy ból, łzawienie i nadwrażliwość na bodźce. W pewnym momencie Sebastian słyszał zdania o drodze bez powrotu i konieczności pogodzenia się z losem.

W 2023 roku Sebastian trafił do Fundacji Baromedical. To był ważny moment nie dlatego, że pojawiła się obietnica natychmiastowego przełomu, ale dlatego, że pojawiły się rozmowa, edukacja i plan działania w granicach medycyny.

Fundacja nie zastępuje lekarzy i nie prowadzi leczenia. Jej rolą jest wspierać i pomagać w dostępie do metod wspomagających regenerację, takich jak tlenoterapia hiperbaryczna (HBOT), zawsze jako element większego procesu diagnostyczno-terapeutycznego.

W przypadku Sebastiana najważniejsze było zatrzymanie pogłębiającego się kryzysu. Terapia hiperbaryczna nie była magiczną różdżką, tylko narzędziem wykorzystywanym krok po kroku, cierpliwie i regularnie.

Najważniejsze efekty dotyczyły codzienności: stabilizacji stanu i zatrzymania gwałtownego pogorszenia, ustąpienia paraliżującego bólu i uporczywego łzawienia oraz zachowania poczucia światła i kontrastu, które pomaga orientować się w przestrzeni.

Największą motywacją Sebastiana są jego dzieci: Franek, Klara i Amelka. To dla nich walczył o każdy procent sprawności, o każdy dzień bez bólu i o każdą odrobinę samodzielności.

Po dwóch latach przerwy wrócił do pracy w szkole. Widzi niewiele, ale jest wśród ludzi i w swojej roli. Jego historia nie jest opowieścią o cudzie, tylko o odzyskiwaniu wpływu na życie krok po kroku - z pomocą, planem i bez fałszywych obietnic.

Helena trafiła do komory hiperbarycznej po mastektomii z rekonstrukcją piersi, gdy rana pooperacyjna nie chciała się goić. Lekarze uprzedzili ją, że jeśli sytuacja się nie poprawi, może być konieczne usunięcie implantu. To była nie tylko informacja medyczna, ale też ogromny ciężar emocjonalny.

Wtedy po raz pierwszy usłyszała o tlenoterapii hiperbarycznej. Zaczęła serię zabiegów i już po drugiej lub trzeciej wizycie zauważyła zmianę: rana przestała sączyć i zaczęła się zasklepiać.

Po około 10 sesjach, w ciągu dwóch-trzech tygodni, rana wygoiła się całkowicie. Helena mówi o tym jako o pierwszym mocnym doświadczeniu z komorą: zamiast ciągłego niepokoju pojawił się postęp.

Zmiana dotyczyła nie tylko ciała, ale też psychiki. Kiedy rana zaczyna się goić, łatwiej wracać do codzienności i odzyskiwać poczucie wpływu.

Później, podczas terapii hormonalnej, pojawiły się skutki uboczne: przerost endometrium i polipy. Ginekolog skierował Helenę pilnie do Wielkopolskiego Centrum Onkologii na konsultację i zabieg. Czekając na termin, postanowiła wrócić do komory.

Na konsultacji lekarz po badaniu zapytał: „Z czym pani tu przyszła?”. Okazało się, że polipa nie ma, a endometrium jest w normie. To był moment ogromnej ulgi.

W listopadzie problemy wróciły: ponownie pogrubione endometrium, polip oraz dwie torbiele na jajnikach po ok. 4,5 cm. Wyznaczono termin operacji na 2 marca. Helena wróciła do intensywnych sesji HBOT już po świętach i konsekwentnie realizowała plan terapii.

W lutym podczas kontroli usłyszała, że polipa nie widać, jedna torbiel zniknęła, a druga się zmniejszyła. Mimo to stawiła się na planowy zabieg. Już pod kroplówką została poproszona o dodatkowe USG. Po badaniu usłyszała: „Po co pani tu przyszła?” - druga torbiel również nie była już widoczna i wróciła do domu bez operacji.

W swojej relacji Helena wraca do jednego motywu: po tlenoterapii organizm jakby łapał oddech. Czuła się spokojniejsza, bardziej stabilna, a napięcie w ciele wyraźnie spadało. Zabiegi traktuje jako wsparcie, które pomaga utrzymywać dobry stan i szybciej wracać do równowagi.

Kończąc ostatnie sesje z pakietu, mówi o nich jako o podtrzymaniu efektów. Nie jako zastępstwie medycyny, ale jako elemencie, który w jej doświadczeniu realnie wspierał proces zdrowienia.

W Fundacji Baromedical takie historie służą edukacji i pokazaniu, gdzie pacjenci widzą sens w HBOT jako wsparciu regeneracji i komfortu życia. Każdy przypadek jest inny, dlatego zawsze kluczowa pozostaje konsultacja z lekarzem prowadzącym i traktowanie terapii jako części szerszego planu.

Jeśli jednak zapytać Helenę, co było najważniejsze, odpowiada prosto: ulga i poczucie, że nie musi biernie czekać.